O Αναγκαστικός εγκλεισμός, λόγω πανδημίας, και τα αποτελέσματα.

Yπαρξιακό κενό  και Kατάθλιψη.

Το υπαρξιακό κενό  και την  κατάθλιψη που έχουν  αρχίσει  να κυριεύουν  τους συνανθρώπους μας,  με τον υποχρεωτικό εγκλεισμό τους λόγω της πανδημίας, καλούνται να αντιμετωπίσουν:

§  Η πολιτεία, με την θέσπιση έκτακτων και διευρυμένων ανακουφιστικών μέτρων, υπέρ των πολιτών.

§  Η επιστημονική κοινότητα, με την επιστράτευση ψυχολόγων για υποστήριξη των εγκλείστων (ειδικά των ηλικιωμένων και συνανθρώπων με επιβαρυμένο ψυχιατρικό ιστορικό).

§  Η πνευματική κοινότητα, με την αναζωπύρωση των ρευμάτων της πίστης και της ελπίδας στις ψυχές των πιστών καθώς και στις επανειλημμένες εκκλήσεις για προσευχές  υπέρ των πασχόντων.

§  Η κοινωνία της αλληλεγγύης, με το έμπρακτο και καθημερινό ενδιαφέρον μας, για όλους όσους γνωρίζουμε ότι βρίσκονται σε κατάσταση αδυναμίας.

Κανένας από τους ανωτέρω θεσμούς δεν θα μπορέσει από μόνος του να καλύψει την όλο και διογκούμενη ανάγκη για συντροφικότητα, τις όλο και περισσότερες και σωρευμένες ανάγκες των ανθρώπων.

Όμως, η  συνεργατική  και ταυτόχρονη ενεργοποίηση όλων των κατάλληλων φορέων, ίσως να μπορέσει να προσφέρει  ανακουφιστικές λύσεις, για όλους.

Νικόλας Γκίνης

Eπανεκκίνηση

> ΞΑΦΝΙΚΑ…

> Ξαφνικά οι δρόμοι νέκρωσαν, οι πόλεις σιώπησαν, τα σπίτια έγιναν φυλακές.
> Ξαφνικά όλα αυτά που θεωρούσαμε πως είναι σπουδαία, πως μας δίνουν αξία, κύρος, λόγο ύπαρξης, έγιναν μικρά, έγιναν ασήμαντα.
> Ξαφνικά η υγεία μας, που θωρούσαμε δεδομένη εφόσον δεν είχαμε κανένα πρόβλημα, μας ανησυχεί, έγινε το πολυτιμότερο κομμάτι της ύπαρξής μας.
> Ξαφνικά οι άνθρωποι που αγαπάμε, οικογένεια, συγγενείς, φίλοι, εραστές, μας τρόμαξαν!
> Ξαφνικά η ελευθερία χάθηκε και μαζί της πολύτιμος χρόνος, βιαζόμαστε.
> Ξαφνικά οι μάσκες που φορούσαμε στην προσπάθειά μας να είμαστε κάποιοι άλλοι, αντικαταστάθηκαν με άλλες, τόσο ταπεινές μα τόσο σημαντικές.
> Κοιτάζω τα ντουλάπια μου γεμάτα από πράγματα που θεωρώ πολύτιμα. Κοιτάζω τα αμέτρητα παπούτσια, τσάντες, αξεσουάρ, καλλυντικά, αρώματα, είδη περιποίησης, είναι τόσα πολλά. Όμως το βλέμμα μου σταματά σ’ένα μπουκάλι φθηνό οινόπνευμα και σ’ ένα αντισηπτικό χεριών, είναι τα πιο πολύτιμα.
> Τι θα φορέσω σήμερα; Σκέφτομαι καθώς εξετάζω αναποφάσιστη την παραφουσκωμένη ντουλάπα μου που αναστενάζει. Τι σημασία έχει τι θα φορέσω, αφού κανείς δεν βρίσκεται στους δρόμους να με θαυμάσει;
> Τι κραγιόν να επιλέξω; Τα κοιτάζω στην σειρά, είναι τόσα πολλά, διαφορετικά, με όμορφα χρώματα. Όμως το βλέμμα μου καρφώνεται σε μια χειρουργική μάσκα των 0.50 λεπτών και αντιλαμβάνομαι πως καμία σημασία δεν έχει τι κραγιόν θα φορέσω, η μάσκα θα κρύψει τα πάντα, είναι πιο πολύτιμη.
> Αλήθεια τι φωτογραφία θα αναρτήσω σήμερα στα social media; Να παριστάνω την χαρούμενη, την επιτυχημένη, την σπουδαία, την όμορφη, την ευτυχισμένη, την πολυταξιδεμένη, την πλούσια, την διάσημη ή να επιδείξω πόσο ωραίο σπίτι έχω, πόσους φίλους, ότι διασκεδάζω στα πιο ωραία μέρη, ότι είμαι η εκλεκτή; Ποια από όλες να αναρτήσω;
> Η μάσκα είναι πολυτιμότερη.
> Η μάσκα τα υποβαθμίζει όλα.
> Είμαι φυλακισμένη, δεν μπορώ να βγω έξω, να με δουν, να με θαυμάσουν, ίσως και να ζηλέψουν. Αυτός δεν είναι ο σκοπός; Τώρα όμως είναι άχρηστα, δεν έχουν καμία αξία, δεν μου χρειάζονται, βολεύομαι με μια απλή φόρμα, αρκεί να είναι καθαρή, με την πιζάμα μου, βολεύομαι με το αντισηπτικό μου, βολεύομαι με το θερμόμετρό μου, είμαι ευτυχισμένη που δείχνει μόνιμα 36,5, που δεν βήχω, που δεν αισθάνομαι κατάπτωση, που είμαι καλά.

Δεν υπάρχει πια κανένας λόγος να τραβήξω φωτογραφίες και να τις αναρτήσω, κανείς δεν ενδιαφέρεται πως δείχνω, τι φοράω, πόσο καλά περνάω. Το πολύ να αναρτήσω μια φωτογραφία με μάσκα που θα κρύβει το μισό μου πρόσωπο περνώντας το μήνυμα «Να, εγώ προσέχω, το ίδιο να κάνετε κι εσείς» και όχι «Να, δείτε πόσο λαμπερή, όμορφη και ευτυχισμένη είμαι»
> Μήπως η πανδημία ήρθε για να υπενθυμίσει τις αξίες της ζωής, να δώσει μαθήματα;
> Μήπως ήρθε να μας δείξει πόσο λάθος κάνουμε να πιστεύουμε πως η υπερκατανάλωση της ύλης είναι ευτυχία, πως η κοινωνική μας θέση στα πιο ψηλά σκαλοπάτια είναι το ζητούμενο, πως η διασημότητα είναι δείγμα επιτυχίας, πως ο πλούτος είναι σκοπός, πως επειδή έχεις πολλούς followers στο instagram είσαι ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος;
> Ξαφνικά δισεκατομμυριούχοι και φτωχοί έχουν κάτι κοινό. Μοιράζονται τον ίδιο φόβο, την ίδια έλλειψη ελευθερίας, την ίδια ανασφάλεια.
> Ξαφνικά δεν έχει σημασία πού μένεις. Σε έπαυλη, θαλαμηγό, διαμέρισμα, παράγκα; Κινδυνεύεις το ίδιο, είσαι φυλακισμένος.
> Ξαφνικά δεν έχει σημασία αν είσαι βασιλιάς ή υπήκοος, αν είσαι πρωθυπουργός ή απλός πολίτης, πολιτικός, διάσημος ηθοποιός, μοντέλο, επιχειρηματίας, υπάλληλος, ζητιάνος, μορφωμένος, αμόρφωτος. Κινδυνεύεις το ίδιο. Είσαι φυλακισμένος.
> Ξαφνικά αναθεωρείς όλα όσα πίστευες πως είναι σημαντικά. Τελικά δεν είναι. Σημαντικό είναι ένα μπουκαλάκι οινόπνευμα, μια χειρουργική μάσκα. Σημαντικά είναι να έχεις ανθρώπους να σε νοιάζονται. Σημαντικό είναι να μπορείς να βγαίνεις από το σπίτι σου, να μπορείς να χαιρετάς ανθρώπους, πολύ περισσότερο, να αγκαλιάζεις. Σημαντικό είναι να απολαμβάνεις τον έρωτα, την αγάπη. Σημαντικό δεν είναι τι φοράς, πού και τι τρως, ποιος είσαι.

Σημαντικό είναι ότι υπάρχεις, σε νοιάζονται, είσαι υγιής, είσαι ελεύθερος.
> Μήπως ο ιός ήρθε να διδάξει; Μήπως ήρθε να μας θυμίσει τί πραγματικά είναι πολυτιμότερο; Μήπως ήρθε να μας πει ότι είμαστε περαστικοί, ότι δεν θα ζήσουμε αιώνια, ότι δεν είμαστε εμείς το Σύμπαν;
> Μήπως ήρθε να μας πει πως προσκυνούμε ανθρώπους που πέρα από την επίδειξη -τύπου Καρντάσιαν- δεν προσφέρουν τίποτε ουσιαστικό, όπως προσφέρουν όλοι αυτοί οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό που είναι οι πραγματικοί ήρωες και που αξίζει να υποκλινόμαστε μπροστά τους;
> Μήπως είναι καιρός να εστιάσουμε στις πραγματικές αξίες ζωής, στους αξιόλογους ανθρώπους, τους σοφούς, τους στοχαστές, τους πνευματικούς και όχι σε εκείνους που παριστάνουν τους σπουδαίους επειδή έχουν πολλούς followers ή επειδή βγαίνουν στην τηλεόραση;
> Μήπως η υπερβολική αίσθηση σπουδαιότητας για τον εαυτό μας, καλλιεργεί φαντασιώσεις απεριόριστης επιτυχίας, δύναμης, εξυπνάδας, ομορφιάς ή ιδανικής αγάπης, που απαιτούν υπερβολικό θαυμασμό και ιδιαίτερη μεταχείριση;
> Μήπως ο υπερκαταναλωτισμός και υπεραυτοθαυμασμός, ξεπεράστηκαν στην κρίση;
> Μήπως ο ιός εκτός από «δολοφόνος» είναι τελικά και «διδάσκαλος;»
> Μήπως ήρθε για να μας κάνει να αναθεωρήσουμε πράγματα και ιδέες;
> Μήπως τίποτε δεν είναι τυχαίο τελικά;
> Ξαφνικά, ανακαλύψαμε ότι δεν είμαστε οι βασιλιάδες που πιστεύαμε...

 Χρυσηίδα Δ.

Michele Stamouli

* ΘΥΜΙΣΟΥ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΘΕΡΟ! *

Υπάρχει ένας Ναός Αμετάβλητος *

όπου εκεί δεν υπάρχει αρρώστια ούτε ιός

Εκεί υπάρχει μονάχα ο Υιός, η Κόρη και ο Θεός

Εκεί μονάχα Άρχει ο Άρχων του Φωτός 

~

Υπάρχει ένας Ναός Άφθαρτος *

Αν ανοίξεις το παράθυρό σου και κοιτάξεις

Είναι Εκεί *

Στέκεται ολόρθος, Σταθερός

Σ’ αυτόν τον κόσμο τον ευμετάβλητο

Αυτόν τον κόσμο τον τόσο εύθραυστο, τον τόσο ευδιάλυτο

(Που με ένα φύσημα του ανέμου και να! σαν πύργος φτιαγμένος από τραπουλόχαρτα σωριάζεται

- Πώς πάνω του να στεριώσεις έναν κόσμο αληθινό;  )

Υπάρχει, όμως, ένα πανάρχαιο Καταφύγιο!

Ένα πανάρχαιο Μυστικό: 

ο Ήλιος!

Η πρώτη Εικόνα του Αγαθού, ο έκγονος Οίκος του!

Και Πρώτο Σύμβολό του Ιερό

~

Άνοιξε ψηλά ολόρθα το κεφάλι σου

Σήκωσε τα χέρια σου ψηλά στον Ουρανό ~ Πόσο ακριβό ένα κομμάτι Ουρανού, στις μέρες μας! ~ 

Πιες απ’ το Φως του σαν Νερό ! 

Από την Πύρινή του Εστία που σαν κρήνη πυραυγής τα πάντα εμψυχώνει

Άσε την φλόγα του να ξεδιψάσει την ακατάλυτη κραυγή ελευθερίας στο στέρνο σου

Ποτέ της να μην σβήσει

Άσε το Φως του το Ιερό να σου θυμίσει Το Μόνο Σταθερό 

Στρέψου στο Μόνο Σταθερό 

Για να Αναπνεύσεις 

Άπλετα ~ 

~ 

Σήκωσε το κεφάλι σου Ψηλά

Ανέπνευσε!

Και εάν σαν φυλακές οι μέρες αυτές σε περιζώνουν,

Κι αν ο κόσμος γύρω σου ολοένα και βαραίνει, 

Βρες καταφύγιο σ’ αυτό που δεν μπορεί ποτέ να σε προδώσει. 

Μίλα του, γνώρισέ το, διείσδυσε βαθύτερα στα φωτεινά παλάτια του,

Μάθε τον, ρώτα τον, ανακάλυψε γιατί οι Αρχαίοι μας τον λένε Μαντικόν!

Βρες καταφύγιο στον Ήλιο που κάθε μέρα το Παν Ζωογονεί 

Πιστός στην ώρα του και στην τροχιά του Σταθερός

Μέχρι το χιλιοστό του χιλιοστού, αμετάβλητος,

Εκείνος, ο Ζωοδότης, ο Τροφός της Ζωής, ο Άμεμπτος!

Εκείνος, ο Φωτουργός, ο λυρευτής

Εκείνος ο Απολούων Θεραπευτής * 

Που Πάσαν Υγείαν άρχειν και κελεύειν, Άνακτας! *

~ 

Εισέπνευσε από το Φως του, να γίνει Φως Σου

Άσε το Φως να σε πλημμυρίσει σε μια στιγμή *

Να καθαρίσει εντός σου ό,τι ψευδές, όποια αντανάκλαση κι αν νόμισες γι’ αληθινή 

Να σου θυμίσει την μόνη Αλήθεια την Σταθερή

Που ούτε φυλακίζεται, ούτε νοσεί, 

Ούτε μεταβάλλεται, ούτε αλγεί

*

Ο Αμετάβλητος Ναός Είσαι Εσύ *

Όπου η Υγεία Άρχει και το Αιώνιο Φως Αεί 

Η δύναμή σου Ολύμπια και Τιτάνια μαζί

Η ανθρωπιά σου τόσο ευάλωτη και τόσο ισχυρή

Η φύση σου Συμπαντική και η ρίζα σου θεϊκή! *

~ 

Υπάρχει στην Φύση ένας Ανέγγιχτος Ναός

Πρώτη του Εκδήλωση στον Κόσμο είσαι Εσύ:

Η δικιά σου απύθμενη, θεάρεστη Ψυχή

Μέσα στο στέρνο της φαίει μια Εστία Ηλιακή: 

Μείνει εκεί: 

αυτές τις μέρες που ο κόσμος αποκαλύπτει την προσκαιρότητα του προσωπείου του, την φενάκη του και

Την ψευδαίσθηση του μεγαλείου του, 

Εσύ Θυμήσου 

Την θεϊκή καταγωγή σου! *

Εσύ Θυμήσου 

Ο Ναός του Κόσμου είναι αυτή η αδιάστατη Στιγμή, 

η χωρίς όρια, χωρίς κανόνες, χωρίς αρρώστιες

χωρίς εχθρούς, χωρίς τοίχους, χωρίς ποιότητες 

Αυτή η Στιγμή ~ η Εικόνα της Αιωνιότητας

Είναι η Δική σου απέραντη

Θεϊκή Συνειδητότητα * 

*

Μείνε Εκεί.

Χτίσε το Σπίτι της Ψυχής σου

Εκεί

Που το Μόνο Σταθερό Αέναα Άφθαρτα Αιώνια 

Κατοικεί *

Καμία κατάσταση δεν είναι καλύτερη ή χειρότερη.

Καμία κατάσταση δεν είναι καλύτερη ή χειρότερη.

Είναι πάντα αυτό που Όντως Είναι!!

Και είναι η συνειδησιακή μας ποιότητα που επιλέγει κάθε φορά να αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα πράγματα.

Τελικά Μόνον ο τρόπος που βλέπουμε το καθετί αλλάζει.

Ο κατώτερος  νους, έχοντας ανάγκη να ταξινομεί, δίνει συνήθως διαστάσεις πολύ διαφορετικές από αυτές που όντως είναι.

Όπου εισχωρεί ο φόβος, το Παρόν δεν υπάρχει. Ντύνεται με τις εικόνες του παρελθόντος και του μέλλοντος, και χάνει την ουσιαστική  και τη μοναδική του υπόσταση.

Π.χ. ο φόβος της χειροτέρευσης μίας ασθένειας μας στερεί από το να ζήσουμε την όποια φάση υφίσταται αυτήν τη στιγμή, παρεμποδίζοντας ταυτόχρονα την αυτοθεραπεία μας.

Ο φόβος δημιουργεί σύγχυση και δυσαρμονία και μόνον προβλήματα μπορεί να προκαλέσει.

Εάν όμως αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε τον Κόσμο με τον Ρέοντα ζωντανό Χρόνο και όχι τον γραμμικό, τότε όλα είναι παρόντα την ίδια στιγμή.

Η χαρά, ο φόβος, η ασθένεια, η υγεία, το παρελθόν, το μέλλον υπάρχουν ταυτόχρονα.

Η πραγματικότητά μας όμως αναδύεται από τη ματιά μας, από τη ματιά του παρατηρητή.

Πάνω όμως και πέρα απ’ όλα η Αγάπη, η Πληρότητα και η Ευδαιμονία!!!

Στην Ουσία μόνον αυτά υπάρχουν!!!

Όλα τα άλλα είναι ερμηνείες του κατώτερου νου και φαινόμενα της υλικής διάστασης στην οποία ζούμε και της αντίληψης που αποφασίζουμε να ενστερνιστούμε.

Γι’ αυτό και οι δοκιμασίες είναι τόσο χρήσιμες. Μας δίνουν την ευκαιρία και τον χρόνο να αναμετρηθούμε με τους φόβους μας, να δούμε την ποιότητα των σκέψεών μας, να ανακαλύψουμε την Ουσία μας, το μέρος όπου όλα είναι εν δυνάμει, και να σπεύσουμε να συντονιστούμε με αυτόν τον Ιερό τόπο μέσα μας!!

Τότε η ζωή θα είναι και στη χαρά και στον πόνο

Μόνον  Ευλογία!!!

https://www.scribd.com/document/454624066/%CE%95%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CF%89%CE%B2%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%AE-%CE%9F%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7

Πραότης

8^ο βήμα προς την αφύπνιση: Δ΄Κυριακή Νηστειών, του Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου  συγγραφέως της Κλίμακος:

Η αφύπνιση και η επικείμενη αναγέννηση. Ο αφυπνισμένος Άνθρωπος με ισχυρή θέληση, με διαισθητική γνώση, ο εκφραστής της Αγάπης, το όργανο της θ. Πρόνοιας, ο ενοποιημένος, που τον χαρακτηρίζει η πραότητα.

«Πραότης σημαίνει πνευματικήν ρωμαλεότητα δυναμένην να φέρη επ’ αυτής τα βάρη και τας ασθενείας των άλλων. Πρόκειται περί διηνεκούς ετοιμότητος να υπομένη τις τας ύβρεις ή να μένη εσωτερικώς ατάραχος εις τους επαίνους· είναι ειρηνική εγκαρτέρησις εις πάσαν θλίψιν, εισέτι και εις τον θάνατον· εντός αυτής περικλείεται μεγίστη δύναμις και η νίκη επί του κόσμου.» (Αγ. Ιωάννης ο Σιναΐτης )

Προσευχή εβδομάδας

             «Κύριε καὶ Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα ἀργίας, περιεργείας, φιλαρχίας καὶ ἀργολογίας μή μοι δῶς.

            Πνεῦμα δὲ σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, ὑπομονῆς καὶ ἀγάπης, χάρισαί μοι τῷ σῷ δούλῳ.

            Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαί μοι τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα, καὶ μὴ κατακρίνειν τὸν ἀδελφόν μου, ὅτι εὐλογητὸς εἶ, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν».

          Παράσχου μοι Πνεύμα Κατανοήσεως, το όποίον θα με διαφωτίζει εις την γνώσιν των Αιωνίων Αληθειών.

          Όπως εδραίωσες στην ψυχή της ανθρωπότητας και του πλανήτη, κατά την Βάπτισή Σου, την Θεία Αγάπη, έτσι εδραίωσε εν ημίν πνεύμα Α γ ά π η ς, ώστε να εναγκαλίζω δια της πεπυρωμένης μου καρδίας ολόκληρον την υλικήν και πνευματικήν φύσιν, ην Συ εκ του μη όντος εδημιούργησας, δος ημίν πνεύμα Αγάπης, ίνα δυνηθώ να παρέχω εαυτόν προς Σε και προς τους πλησίον μου».




https://www.scribd.com/document/454623086/%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CE%B9-%CE%8C%CF%81%CE%BF%CE%B9-%CE%93%CE%B9%CE%B1-%CE%A4%CE%B7%CE%BD-%CE%91%CF%81%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%9A%CE%B1%CE%B9-%CE%99%CF%83%CE%BF%CF%81%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%A3%CF%85%CE%BC%CE%B2%CE%AF%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%95%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%96%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%8D