Αχ η Πίστη, αυτό το υπέροχο Δώρο.

Συνήθως, εκείνοι που δεν  ασπάζονται  κάποιο  θρησκευτικό  δόγμα,  κάποια πνευματική κατεύθυνση, κάποια  ιδεολογία ή μιαν άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα, τα βάζουν με την Πίστη προφανώς γιατί  ταυτίζουν  την Πίστη με κάποιο από τα προαναφερόμενα.

Τι απλοϊκό σκεπτικό, τι ρηχή πεποίθηση που οδηγεί σε τόσο απογοητευτικές γενικεύσεις από ημιμαθείς, φανατικούς, προκατειλημμένους και νοητικά δογματικούς συνανθρώπους μας.

Είναι βέβαιο  ότι δεν είμαστε όλοι καλοί σε όλα και όταν ασχολιόμαστε με αυτά που δεν είμαστε και τόσο καλοί, οφείλουμε να το γνωρίζουμε (αυτογνωσία), ώστε να μην εκτιθέμεθα σε εκείνους που κατανοούν αυτό που εμείς ακόμα δεν έχουμε ακόμα  κατανοήσει ή δεν πρόκειται ποτέ να κατανοήσουμε.

Η Πίστη ΔΕΝ είναι τρόπος λογικής ερμηνείας  της ζωής,  αλλά ένα ισχυρό ρεύμα συνειδητής ενέργειας που ωθεί τον άνθρωπο στην εξέλιξη.

Όταν ένας καλλιτέχνης, ένας επιστήμονας,  ένας ερευνητής, πρωτοξεκινά  να ασχολείται με το αντικείμενο που τον έχει συναρπάσει και ονειρεύεται να γίνει κάποτε ένας  ο υπέροχος καλλιτέχνης, ένας διακεκριμένος επιστήμονας, ένας επιτυχημένος επαγγελματίας, τι νομίζουμε  ότι είναι  αυτό που τον  ωθεί; Σίγουρα δεν είναι η απόδοσή του ως  αρχάριος, ούτε στο ξεκίνημα των ασχολιών του υπάρχει κάποια εγγύηση επιτυχίας.   

    Η Πίστη είναι ένα ισχυρό ρεύμα που μας συνδέει με το ιδεώδες, είτε αυτό είναι ο εαυτός, μια ιδέα, μια πεποίθηση, μια τέχνη, είτε το Θείο Ον.       

              Η Πίστη είναι ταυτόχρονα και έμφυτη δυναμική ιδιότητα που κατέχουν όλοι οι άνθρωποι από γεννησιμιού τους και εναπόκειται σε μας να την αναπτύξουμε στην διάρκεια της ζωής, σε ικανότητα και αρετή.   

               Η Πίστη είναι επίσης η δίδυμη αδελφή της Ελπίδας, γιατί χρειάζεται Πίστη για να ελπίζεις και Ελπίδα για να πιστεύεις. Χωρίς πίστη ο άνθρωπος χάνει την ελπίδα του και χωρίς ελπίδα χάνει το ενδιαφέρον της ζωής.       

  Όμως,  όλοι εκείνοι που τα βάζουν με την  Πίστη μάλλον αναφέρονται  στην εκμετάλλευση αυτού του υπέροχου ρεύματος συνειδητής ενέργειας, από τους πονηρούς αυτής της ζωής.  Ακόμα και εκείνος που ισχυρίζεται ότι δεν πιστεύει σε κάτι, έχει αποδεχθεί αυτό που δεν πιστεύει αλλιώς θα αδιαφορούσε και δεν θα ασχολιόταν με αυτό.

  Η ΑΠΟΔΟΧΗ είναι ένα από τα στάδια της Πίστης.

           Πάντως η Σκέψη που δεν προσανατολίζεται από την Πίστη και δεν τροφοδοτείται από την Ελπίδα, είναι μια στείρα, ανώφελη και αχρείαστη διαδικασία.

Η απιστία και ο μηδενισμός  κάθε μορφής, είναι το αποτέλεσμα μιας σκέψης που δεν εμπνέεται από την Πίστη.

           Επίσης, η Λογική που διαχειρίζεται την εμπνευσμένη από Πίστη, σκέψη  είναι ένα ανώτερο χαρακτηριστικό ενός εμπνευσμένου ανθρώπου.

Η Πίστη σε ένα ανώτερο Ιδεώδες, σε μια ευγενική Ιδέα, σε μία μελλοντική κατάκτηση μας, στον Εαυτό μας, στο Θείο ΟΝ, είναι ο ενεργητικός προσανατολισμός μας στην προσέγγιση μας προς το αντικείμενο της πίστης μας.

            Είθε η Πίστη να προσανατολίζει κάθε σκέψη, λόγο και πράξη μας.

Νικόλας Γκίνης